کد خبر : 209051
تاریخ انتشار : پنجشنبه 17 مهر 1404 - 19:46

یه تحقیق میگه یه سیگنال هشداردهنده اولیه برای خطر زوال عقل ممکنه شب‌ها بیدارتون نگه داره

یه تحقیق میگه یه سیگنال هشداردهنده اولیه برای خطر زوال عقل ممکنه شب‌ها بیدارتون نگه داره

ما یک سوم عمرمون رو خوابیم. و یک چهارم از زمان خوابمون رو هم داریم خواب می‌بینیم. پس برای یه آدم معمولی زنده تو سال ۲۰۲۲، با امید به زندگی حدود ۷۳ سال، این می‌شه یه کم بیشتر از شش سال خواب دیدن. با این حال، با توجه به نقش محوری‌ای که خواب دیدن تو

ما یک سوم عمرمون رو خوابیم. و یک چهارم از زمان خوابمون رو هم داریم خواب می‌بینیم. پس برای یه آدم معمولی زنده تو سال ۲۰۲۲، با امید به زندگی حدود ۷۳ سال، این می‌شه یه کم بیشتر از شش سال خواب دیدن.

با این حال، با توجه به نقش محوری‌ای که خواب دیدن تو زندگی ما داره، ما هنوزم خیلی کم می‌دونیم که چرا خواب می‌بینیم، مغز چطور خواب‌ها رو می‌سازه و از همه مهم‌تر، اهمیت خواب‌هامون برای سلامتی‌مون—مخصوصاً سلامت مغزمون—ممکنه چی باشه.

تحقیق من تو سال ۲۰۲۲، که تو مجله eClinicalMedicine لنست چاپ شد، نشون داد که خواب‌های ما می‌تونن مقدار غافلگیرکننده‌ای از اطلاعات رو در مورد سلامت مغزمون فاش کنن.

دقیق‌تر بخوام بگم، این تحقیق نشون داد که دیدن خواب‌های بد و کابوس‌های مکرر (خواب‌های بدی که باعث می‌شن از خواب بپرید) تو میانسالی یا سنین بالاتر، ممکنه با خطر بالاتر ابتلا به زوال عقل مرتبط باشه.

تو این تحقیق، من داده‌های سه تا تحقیق بزرگ آمریکایی در مورد سلامت و پیری رو تحلیل کردم. اینا شامل بیشتر از ۶۰۰ نفر بین ۳۵ تا ۶۴ سال و ۲,۶۰۰ نفر ۷۹ ساله و مسن‌تر می‌شدن.

همه شرکت‌کننده‌ها در ابتدای تحقیق، زوال عقل نداشتن و برای گروه میانسال به طور متوسط نه سال و برای شرکت‌کننده‌های مسن‌تر پنج سال، دنبال شدن.

در ابتدای تحقیق (۲۰۰۲-۱۲)، شرکت‌کننده‌ها یه سری پرسشنامه رو پر کردن، از جمله یکی که می‌پرسید چقدر اغلب خواب بد و کابوس رو تجربه می‌کنن.

من این داده‌ها رو تحلیل کردم تا بفهمم آیا شرکت‌کننده‌هایی که در ابتدای تحقیق، کابوس‌های مکررتری داشتن، بیشتر احتمال داشت که دچار زوال شناختی (کاهش سریع تو حافظه و مهارت‌های فکری در طول زمان) بشن و مبتلا به زوال عقل تشخیص داده بشن یا نه.

کابوس‌های هفتگی

من فهمیدم که شرکت‌کننده‌های میانسالی که هر هفته کابوس رو تجربه می‌کردن، چهار برابر بیشتر احتمال داشت که تو دهه بعدش دچار زوال شناختی (یه پیش‌زمینه برای زوال عقل) بشن، در حالی که شرکت‌کننده‌های مسن‌تر دو برابر بیشتر احتمال داشت که مبتلا به زوال عقل تشخیص داده بشن.

جالبه که ارتباط بین کابوس‌ها و زوال عقل آینده، برای مردها خیلی قوی‌تر از زن‌ها بود.

مثلاً، مردهای مسن‌تری که هر هفته کابوس داشتن، پنج برابر بیشتر از مردهای مسن‌تری که هیچ خواب بدی گزارش نکرده بودن، احتمال داشت که به زوال عقل مبتلا بشن.

اما تو زن‌ها، افزایش خطر فقط ۴۱ درصد بود. من یه الگوی خیلی مشابهی رو هم تو گروه میانسال پیدا کردم.

در کل، این نتایج میگن که کابوس‌های مکرر ممکنه یکی از اولین نشانه‌های زوال عقل باشن، که می‌تونه چندین سال یا حتی دهه‌ها قبل از بروز مشکلات حافظه و فکری—مخصوصاً تو مردها—اتفاق بیفته.

در مقابل، اینم ممکنه که داشتن خواب‌های بد و کابوس‌های منظم، حتی علت زوال عقل باشه.

با توجه به ماهیت این تحقیق، نمیشه با اطمینان گفت کدوم یکی از این نظریه‌ها درسته (هرچند که من حدس می‌زنم اولی باشه).

اما، صرف نظر از اینکه کدوم نظریه درست از آب دربیاد—نتیجه اصلی این تحقیق همون باقی می‌مونه، یعنی اینکه داشتن خواب‌های بد و کابوس‌های منظم تو میانسالی و سنین بالاتر، ممکنه با خطر بالاتر ابتلا به زوال عقل در مراحل بعدی زندگی مرتبط باشه.

خبر خوب اینه که کابوس‌های تکرارشونده قابل درمان هستن. و همین الانش هم نشون داده شده که درمان پزشکی خط اول برای کابوس‌ها، تجمع پروتئین‌های غیرطبیعی مرتبط با بیماری آلزایمر رو کم می‌کونه.

گزارش‌های موردی‌ای هم وجود داشته که بهبودهایی رو تو حافظه و مهارت‌های فکری بعد از درمان کابوس‌ها نشون دادن.

این یافته‌ها میگن که درمان کابوس‌ها ممکنه به کند کردن زوال شناختی و جلوگیری از بروز زوال عقل تو بعضی از آدما کمک کنه. این یه مسیر مهم برای بررسی تو تحقیقات آینده خواهد بود.

قدم‌های بعدی برای تحقیق من شامل بررسی اینه که آیا کابوس‌ها تو جوون‌ها هم ممکنه با افزایش خطر زوال عقل مرتبط باشن یا نه. این می‌تونه به تعیین اینکه آیا کابوس‌ها باعث زوال عقل می‌شن یا اینکه صرفاً یه نشونه اولیه تو بعضی از آدما هستن، کمک کنه.

من همچنین قصد دارم بررسی کنم که آیا بقیه ویژگی‌های خواب، مثل اینکه چقدر اغلب خواب‌هامون رو به یاد میاریم و چقدر واضح هستن، هم ممکنه به تعیین اینکه چقدر احتمال داره آدما در آینده به زوال عقل مبتلا بشن، کمک کنن یا نه.

این تحقیق ممکنه نه تنها به روشن شدن رابطه بین زوال عقل و خواب دیدن کمک کنه و فرصت‌های جدیدی رو برای تشخیص‌های زودتر—و احتمالاً مداخلات زودتر—فراهم کنه، بلکه ممکنه نور جدیدی رو هم روی ماهیت و عملکرد پدیده مرموزی که بهش میگیم خواب دیدن، بتابونه.

 

لینک منبع

برچسب ها :

ناموجود
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰
0 0 رای ها
امتیازدهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
قدیمی‌ترین
تازه‌ترین بیشترین رأی
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها

مبل مینیمال

دانلود فيلم خارجي رايگان

مديريت زيرنويس

پکیج خرید رپورتاژ آگهی